Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Ο τελευταίος σταθμός



Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια, 
όλα ή τίποτα, 
δάσος και ερημιά, 
αυτή ήταν η ψυχή μου, 
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά, 
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές, 
κύμα που σκάει σ’ ακτές, 
κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα, 
δάσος και ερημιά, 
αυτή ήταν η ψυχή μου, 
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.
- Θάνος Ανεστόπουλος

Καλό ταξίδι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου